แหล่ง
คำว่า แหล่ง หมายถึง ถิ่น ที่อยู่ บ่อเกิด บริเวณ เช่น ย่านนี้เป็นแหล่งขายสินค้าราคาย่อมเยา. ใช้ประสมกับคำต่าง ๆ ได้คำหลากหลาย เช่น แหล่งน้ำ แหล่งอาหาร แหล่งชุมชน แหล่งเสื่อมโทรม แหล่งทรัพยากรธรรมชาติ และ แหล่งต้นน้ำลำธาร. และใช้ซ้อนกับคำว่า หล้า เป็น แหล่งหล้า หมายถึง พื้นแผ่นดิน.
นอกจากนี้ คำว่า แหล่ง มีความหมายได้อีก ๒ อย่าง ความหมายอย่างหนึ่ง คือ หลักสำหรับผูกสัตว์ ดังอักขราภิธานศรับท์ ให้ความหมายว่า “แหล่ง คือหลักเขาปักไว้สำหรับผูกให้สัตว์มันนอนประจำอยู่ทุกวันนี้ เขาเรียกหลักนั้นว่าแหล่ง”. คำว่า แหล่ง ความหมายนี้ใช้ซ้อนกับคำว่า หลัก เป็น หลักแหล่ง หมายถึง ที่ซึ่งอยู่ประจำ เช่น เขาไม่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่ง. คำว่า แหล่ง อีกความหมายหนึ่ง คือ ที่สำหรับใส่ลูกปืนหรือลูกศร ดังอักขราภิธานศรับท์ ให้ความหมายของ แหล่งปืน และ แหล่งศร ว่า “แหล่งปืน คือเขาทำไม้สำรับ (อ่านว่า สำ-หฺรับ) ใส่ลูกปืนดินปืนนั้น” “แหล่งศร คือที่สำรับ (อ่านว่า สำ-หฺรับ) ใส่ลูกศรนั้น” ด้วยเหตุที่ แหล่ง หมายถึง ที่สำหรับใส่ลูกปืนหรือลูกศร จึงมีการเปรียบเทียบว่า “เร็วปานลูกธนูแล่นออกจากแหล่ง“
ที่มา : บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย” ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๑๘ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๕๖ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.