โต
โต เป็นคำที่ยืมมาจากภาษาเขมร แปลว่า สิงห์ ซึ่งเป็นสัตว์ในนิยาย มักทำเป็นรูปสัตว์ที่เฝ้าหน้าประตูวัดหรือศาสนสถาน. คำว่า โต ที่ใช้ตามลำพังปรากฏในวรรณคดีไทยหลายเรื่อง เช่น ในร่ายยาวมหาเวสสันดรชาดกกัณฑ์กุมาร ตอนชูชกพาสองกุมารไปจากอาศรมของพระเวสสันดร พระชาลีได้รำพึงอาลัยถึงของเล่นของตนว่า
“คิดดูขึ้นมาก็น่าเสียดาย แต่รูปสัตว์ทั้งหลายคือกระต่ายโตโคถึกเถื่อน ใส่ล้อลากเลื่อนเขยื้อนยัน พระบิตุรงค์บรรจงปั้นให้เราเล่น”
คำว่า โต ยังปรากฏในคำว่า โตล่อแก้ว และ โตเล่นหาง. โตล่อแก้ว เป็นชื่อการแสดงของจีนและญวน ใช้คน ๒ คนแต่งตัวเป็นสิงโตขนยาวสีเหลือง มีเด็กคอยถือลูกแก้วล่อหลอกให้สิงโตไล่คาบ เป็นการแสดงที่เข้ามาตั้งแต่ครั้งกรุงศรีอยุธยา ส่วน โตเล่นหาง เป็นชื่อกลบท ชื่อเพลงไทยทำนองหนึ่ง และเป็นชื่อท่ารำโนราท่าหนึ่งด้วย
ที่มา : บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย” ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๙ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๕๓ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.