โป่ง
โป่ง หมายถึง ลักษณะของสิ่งที่พองด้วยลมหรือแก๊ส เช่น เด็ก ๆ ร้องไห้จนขี้มูกโป่ง ลูกโป่ง ถ้าอัดแก๊สทำให้ลอยได้เรียกว่า ลูกโป่งสวรรค์. เรียกอาการที่พุ้ยน้ำให้ลมเข้าไปในผ้าถุงที่นุ่งกระโจมอกเพื่อให้พองขึ้นจนตัวลอยน้ำว่า ตีโป่ง. คำว่า โป่ง หมายถึง ลักษณะที่พองนูนขึ้น เช่น เส้นเลือดโป่ง คนที่สูบบุหรี่จัด ทำให้เป็นโรคถุงลมโป่งพอง. โป่ง ใช้ในความเปรียบ เช่น เขาตะโกนจนคอหอยโป่ง และใช้ในความเปรียบหมายความว่า มากเกินปรกติก็ได้ เช่น สงสัยว่าทำไมปีนี้งบประมาณไปโป่งที่บางกระทรวง.
โป่ง อีกความหมายหนึ่ง หมายถึง น้ำที่ผุดพุขึ้นมาบนพื้นดิน เรียกว่า น้ำโป่ง พื้นดินที่มีน้ำผุดพุขึ้นมา เรียกว่า โป่งน้ำ. นอกจากนี้ พื้นดินที่มีเกลือสินเธาว์ผุดเป็นขุยเกรอะกรังอยู่ที่หน้าดิน เรียกว่า โป่ง ดินโป่ง หรือโป่งดิน เช่น ป่าแถวนี้กลางดึกจะมีฝูงกวางมากินดินโป่ง. ป่าที่มีดินโป่งอยู่ เรียกว่า ป่าโป่ง ผีที่อาศัยอยู่ในป่าประเภทนี้ เรียกว่า ผีโป่ง. อาการที่พรานหรือผู้มานั่งห้างคอยยิงสัตว์ที่มากินดินโป่ง เรียกว่า นั่งโป่ง.
ที่มา : บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย” ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๒๑ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๕๕ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.