โอ้เอ้วิหารราย

          เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว เพื่อน ๆ ชวนไปเที่ยวตลาดสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี ผู้เขียนเห็นว่าไม่ไกลนักจึงนัดเวลาไปตอนเที่ยง เพราะไม่อยากรีบตื่นแต่เช้า ก็เลยถูกต่อว่าจากเพื่อนรุ่นน้องที่ทำงานว่า “นึกว่าจะออกแต่เช้า มัวแต่โอ้เอ้วิหารรายอยู่นั่นแหละ”

          พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒  นิยามคำ โอ้เอ้ ที่เป็นคำนามว่า เรียกการสวดกาพย์ลํานําเป็นทํานองอย่างที่นักเรียนสวดตามศาลารายวัดพระศรีรัตนศาสดารามในวันเข้าพรรษา วันกลางพรรษา และวันออกพรรษา ว่า สวดโอ้เอ้วิหารราย  และที่เป็นคำวิเศษณ์หมายถึง ชักช้า  ส่วนคำ วิหารราย พจนานุกรมฯ นิยามว่า วิหารขนาดใกล้เคียงกับวิหารน้อย ตั้งเรียงรายภายในพุทธาวาสโดยรอบ เช่น วิหารรายวัดพระศรีสรรเพ็ชญ์ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ศาลารายที่ใช้สำหรับพิธีสวดโอ้เอ้วิหารราย เช่น ศาลารายวัดพระศรีรัตนศาสดาราม กรุงเทพมหานคร

          โอ้เอ้วิหารราย คือ การสวดกาพย์ลํานําที่มีท่วงทํานองเนิบช้า และบทพรรณนายืดยาว คนโบราณจึงนำถ้อยคำนี้มาเล่นเป็นสำบัดสำนวน ใช้ว่าคนที่ทำอะไรโอ้เอ้ชักช้านั่นเอง

          ยังมีถ้อยคำที่สื่อความหมายถึง ความไม่เร่งรีบ  อาทิ ตะบิดตะบอย   แกล้งให้ชักช้า ชักช้ารํ่าไร   พิรี้พิไร  มัวทําโน่นนิดนี่หน่อย อ้อยอิ่ง ตะบิดตะบอย  เช่น ทำพิรี้พิไร มัวพิรี้พิไร

          วันนั้น เพราะผู้เขียนมัวโอ้เอ้วิหารราย กว่าจะได้ออกจากบ้านกันก็บ่ายโมงกว่าแล้ว แวะโน่น ซื้อนั่น ดูนี่ กว่าจะออกจากจังหวัดสุพรรณบุรีก็ราว ๒ ทุ่ม ทำให้กลับถึงบ้านค่ำมาก เหนื่อยแต่ก็สนุกดีค่ะ.

รัตติกาล  ศรีอำไพ