ไปรษณีย์
คำว่า ไปรษณีย์ มาจากคำสันสกฤต เปฺรษณีย (อ่านว่า เปฺร-สะ-นี-ยะ) ซึ่งหมายถึง อันพึงใช้หรือพึงส่งไป
พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงบัญญัติคำ ไปรษณีย์ ขึ้นใช้แทนคำว่า Post (อ่านว่า โพ้สต์) และทรงบัญญัติคำอื่น ๆ ที่เกี่ยวกับไปรษณีย์ไว้ด้วย ได้แก่ ที่ทำการไปรษณีย์ ดวงตราไปรษณียากร นายไปรษณีย์ บุรุษไปรษณีย์ ไปรษณีย์อากาศ (อ่านว่า ไปฺร-สะ-นี-อา-กาด)ไปรษณีย์บัตร (อ่านว่า ไปฺร-สะ-นี-บัด) และ ไปรณีย์ภัณฑ์ (อ่านว่า ไปฺร-สะ-นี-พัน)
คำว่า “ไปรษณียบัตร” (อ่านว่า ไปฺร-สะ-นี-ยะ-บัด) และ “ไปรษณียภัณฑ์” (อ่านว่า ไปฺร-สะ-นี-ยะ-พัน) ปัจจุบันเขียนไม่มีเครื่องหมายทัณฑฆาตที่ ย ยักษ์ อ่านได้ ๒ อย่างคือ ไปฺร-สะ-นี-ยะ-บัด และ ไปฺร-สะ-นี-บัด ไปฺร-สะ-นี-ยะ-พัน และ ไปฺร-สะ-นี-พัน
ที่มา : บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย” ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๑๖ เมษายน พ.ศ. ๒๕๕๐ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.