อักษรอินโดนีเซีย
ก่อนคริสต์ศตวรรษที่ ๘ หมู่เกาะอินโดนีเซียหรือที่สมัยก่อนเรียกว่า Nusantara นู ซัน ตา รา ได้รับอิทธิพลจากศาสนาฮินดูจึงมีการใช้อักษรปัลลวะอย่างแพร่หลาย ต่อมาในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ ๘ อักษรปัลลวะได้ถูกดัดแปลงให้เข้ากับภาษาท้องถิ่นมากขึ้นจึงเกิดอักษรที่เรียกว่า Kawi กา วี ต่อมาก็ถูกดัดแปลงเป็นอักษรประจำชาติพันธุ์ต่าง ๆ เช่น อักษรชวา อักษรซุนดา ซึ่งยังใช้อยู่จนถึงปัจจุบัน หลังจากนั้นในช่วงที่อิสลามเริ่มเข้ามามีอิทธิพลในหมู่เกาะอินโดนีเซียได้มีการใช้อักษร “อักษรจาวี” (Jawi) หรือที่ชาวไทยเรียกว่า “อักษรยาวี” เขียนภาษามลายู
เมื่อประเทศเนเธอร์แลนด์เข้ามาปกครองหมู่เกาะอินโดนีเซีย จึงมีการบังคับใช้ภาษามลายูในระบบราชการ และให้โรงเรียนทุกโรงสอนภาษามลายู แต่มีปัญหาคือ ชาวเนเธอร์แลนด์ไม่สามารถอ่านอักษรยาวีได้ จึงได้ปรับการเขียนภาษามลายูโดยใช้อักษรโรมันแบบเดียวกับภาษาดัตช์ และปรับให้ตรงกับการออกเสียงในภาษามลายู ดังนั้น ตั้งแต่ พ.ศ. ๒๔๔๔ หรือ ค.ศ. ๑๙๐๑ อินโดนีเซียจึงใช้ระบบการเขียนแบบ Van Ophuijsen ฟัน โอ เฟย เซิน ต่อมาได้มีการปรับปรุงอีกครั้งใน พ.ศ. ๒๔๙๐ หรือ ค.ศ. ๑๙๔๗ กลายเป็นระบบการเขียนแบบ Republik เร ปู บลิก และท้ายสุดใน พ.ศ. ๒๕๑๕ หรือค.ศ. ๑๙๗๒ ได้มีการปรับการเขียนภาษาอินโดนีเซียเป็นแบบที่ใช้ในปัจจุบันเรียกระบบการเขียนแบบ Ejaan Yang Disempurnakan (EYD) เอ จา อัน ยัง ดี เซิม ปุร นา กัน (เอ เย เด) ส่วนการเขียนแบบเก่ายังปรากฏในชื่อบุคคลบางคน
ตัวอักษรในภาษาอินโดนีเซียปัจจุบันมีทั้งหมด ๒๖ ตัว คือมีพยัญชนะ ๒๑ ตัว และ สระ ๕ ตัว รวมเป็น ๒๖ ตัว ดังนี้
a อา b เบ c เจ d เด e เอ f เอฟ
g เก h ฮา i อี j เจ k กา l แอล
m เอ็ม n เอ็น o โอ p เป q กี r เอร์
s เอซ t เต u อู v เฟ w เว x เอ็กซ์
y เย z แซ็ด
ในจำนวนนี้มีสระ ๕ ตัว คือ a e i o u ส่วนเครื่องหมายวรรคตอนใช้เช่นเดียวกับภาษาอังกฤษ
ส่าหรี สุฮาร์โย เขียน
ชลธิชา สุดมุข สรุป
๑๒ สิงหาคม ๒๕๕๗